Wat een nacht… Was het geen snurkende collega, dan was het wel de regen. Dat had ik niet verwacht na al die hittetrainingen. Het had de hele avond geregend en de conclusie was simpel: een natte slaapzak en in totaal zo’n drie uur slaap.
’s Nachts kwam de organisatie nog met een mannetje of tien plastic zeilen over de haima’s trekken, maar met al dat Marokkaanse gevloek en getier werd het er niet rustiger op — zelfs met oordoppen niet.

’s Ochtends werd er onderling gelachen om de smartwatch-meldingen: “Rust uit”, “Doe vandaag rustig aan”. Nou, dat zat er niet in. De etappekoers ging nu echt beginnen en we vertrokken richting een ander kamp.

Door de hevige regenval was de route omgeleid en reden we eerst 70 kilometer geneutraliseerd. Daarna volgde verderop een nieuwe start. Wat een gekkenhuis: iedereen wilde vooraan rijden, harmonica-effecten bij het remmen en hier en daar een valpartij. Ongelofelijk — je zal zo je Titan Race beëindigen.

Na de omweg voelde het als een echte herstart op de originele route. Er stond enorm veel wind (eigenlijk de hele week al) en zand zat werkelijk overal: ogen, neus, mond en soms zelfs je oren. Deze etappe was 135 kilometer met nog 500 hoogtemeters. Na ruim vijf uur kwam het einde in zicht. In de verte zag je de vlaggen en het tentenkamp al, al duurde het vaak nog eindeloos voordat je er echt was. Soms reed je zelfs eerst nog van het kamp af. Een echte mindfuck 😊

In het kamp begon voor de Adventure-rijders het vaste riedeltje: kist pakken, slim een plekje zoeken (zon en wind!), opfrissen, laat eten, onderhoud en spullen klaarleggen. Na het eten en de briefing kon je dan hopelijk direct gaan liggen — en soms zelfs slapen.

Vandaag begon eindelijk een periode met mooier (en warmer) weer. Op het programma: 91 kilometer met 1130 hoogtemeters, recht het Atlasgebergte in. Adembenemend mooi, maar ook confronterend. Hopen stenen waar mensen in woonden, kinderen langs de kant die aanmoedigden maar ook om eten vroegen. Heel dubbel, als je daar zo een race rijdt.

Je merkt dat het voor hen een enorme happening is. Ze hebben weinig, en wij zijn ook hun entertainment. Je kunt niet iedereen helpen en ik kon mezelf ook niet beroven van al mijn zorgvuldig geplande energierepen, maar hier en daar heb ik toch wat lekkers aan de kinderen gegeven.

Rond het middaguur liepen de temperaturen flink op en de hittetrainingen in het schuurtje bleken hun nut te hebben. Klimmen met extra bagage (+7 kg) maakte het nog pittiger. Elke dag was het zoeken naar balans: een goed tempo rijden om op tijd binnen te zijn — voor het middageten — maar vooral om de ergste hitte voor te blijven.
Na net geen vier uur was ik binnen. Kamp in, plekje zoeken, opfrissen, eten, onderhoud 😊

Wat echt tof was: die kleine groep Adventure-mafkezen werd na een paar dagen een hechte community. Afgezonderd van de rest, andere shirts, andere armband. Het gaf een echt samen strijden-gevoel. Nationaliteit deed er niet meer toe — iedereen daar was taai en verdiende respect.

Voor de volgende dag stond een marathonetappe op het programma. Zelfs de kistrijders zouden hun kist niet zien bij de finish. Kortom: alles wat je mee wilde nemen, moest je dragen of aan je fiets binden. Passen, meten en keuzes maken.
Na het eten: matrasje (3 cm) uitrollen, slaapzak erop en rusten maar.

Daar gingen we dan: dag 4, marathonetappe deel 1.
Wederom een mooie route, door dorpjes maar ook door eindeloze vlaktes waarin je makkelijk kon verdwalen. Stukken samen gereden, maar ook veel alleen. Je komt altijd wel groepjes of solisten tegen waar je bij aanhaakt — of zij bij jou.

Deze etappe bestond uit 104 kilometer met 490 hoogtemeters. In mijn boekje had ik ’m al omschreven als “een zware” — en dat klopte. Niet alleen de fiets was zwaarder, ook de route was echt ploeteren. Daarbij opnieuw veel tegenwind, dus reed je niet in een groep, dan was je automatisch je eigen kopman.

Na vijf uur ploeteren was deel 1 klaar en begon een andere routine dan normaal. De dag ervoor had ik groot onderhoud gedaan aan mijn fiets, dus daar hoefde weinig aan te gebeuren. Sommige rijders hadden geen slaapmat meegenomen, maar ik was blij dat ik daar ruimte voor had gemaakt. Want zelfs mét matras was het al een uitdaging om een beetje fatsoenlijk te slapen.

90 kilometer en 500 hoogtemeters, deel 2 van de marathon. Al na zo’n 10 kilometer zag ik met een groepje dat rijders voor ons verkeerd reden richting het volgende checkpoint — dat zag er goed uit. Alleen voelde ik toen ook dat mijn achterband langzaam slapper werd.

Stoppen, zoeken… niets te vinden. Geen pruttelende tubeless melk, geen wit plekje. CO₂ erin en weer verder. Even leek het goed te gaan, maar al snel werd de band weer zachter.
Gelukkig reed ik met mousse inserts in combinatie met tubeless melk. Die inserts stonden gelijk aan zo’n 0,5 bar en dat was net genoeg om niet op de velg te rijden.

Toch moest ik meerdere keren stoppen en het lek bleef onvindbaar. Later bleek dat door de extreme hitte de tubeless melk was opgedroogd — veel sneller dan in Nederland — en daarom zag ik niets lekken. Het kostte bakken energie. Groepjes kon ik niet houden, tijd ging verloren en later bleek zelfs een derde plek in het Adventure-klassement.

Na 4 uur en 14 minuten kwam ik binnen en had ik eindelijk weer mijn kist. Met een betere pomp vond ik het lek, zette er een prop in en vulde nieuwe melk bij (voor en achter 😉). Nog even de fiets extra liefde gegeven, op naar de laatste dag.

De laatste dag zou korter en minder heftig zijn. Alleen voelde ik na de eerste gelletjes al dat het mis zat. In rap tempo werd ik hondsberoerd: buikgriep. Futloos, warm/koud en misselijk bleef ik de pedalen rondduwen. Minuten leken uren.

Omdat mijn voedingsplan niet lukte, liep de energievoorraad snel leeg. Benen van lood, een bonkende kop en het zielige mannetje kwam op bezoek. Niet naar luisteren. Alles heeft een einde. Blijven trappen. Drinken lukte nauwelijks — dat kwam er net zo hard weer uit.

Ik probeerde het positief te houden: gelukkig op dag 6 en niet op dag 2. Nog 30 kilometer. Trainingsritjes zijn makkelijk op te delen. “Geniet waar je bent, Schepers,” zei ik tegen mezelf, en ik dwong mezelf om om me heen te kijken.

Na 65 kilometer kwam het dorp in zicht. Ik wist: hier is de finish. Het getrommel werd hoorbaar, de bocht kwam… en daar was hij 😊
De finish van mijn Skoda Titan Desert Adventure. Supervet.

High five van de organisatie, muziek van de lokale gemeenschap en eindelijk stoppen met fietsen. Hondsberoerd moest ik met fiets en finisher-plaquette door het feestgedruis heen, op zoek naar schaduw om niet alles onder te kotsen. Ik bleek als derde Adventure-rijder binnen te zijn, maar zat vooral in survival mode.

Daarna begon het inpakken — niemand doet dat voor je. Dus mopperend en misselijk de fiets uit elkaar gehaald, alles in de DHL-doos, shuttle naar het hotel. Douchen, bed kiezen, buffet… maar meer dan een paar bananen ging er niet in. ORS, wc, liggen. De hele middag zo door.

’s Avonds nog de ceremonie en prijsuitreiking bekeken. Jammer dat ik het niet feestelijk kon afsluiten, maar het avontuur werd er niet minder om. Er zijn mensen die na dag 3 moesten uitstappen — dat relativeert alles.

De volgende ochtend om 6 uur richting vliegveld. Chaos, aansluiting gemist, nieuw ticket, sprinten in Barcelona en met vier minuten speling ingecheckt. Toen viel alles van me af.
Op Schiphol stonden mijn trouwste fans te wachten. Eerste eten: Burger King. Niet slim, wel lekker.

Een avontuur om nooit te vergeten. En gereden voor Alzheimer Nederland. Want hoe verschrikkelijk is het om je eigen levensboek langzaam te vergeten. Hopelijk draagt dit, dankzij alle donateurs, bij aan meer onderzoek en uiteindelijk een oplossing.