De Hel van Kasterlee – het officiële Belgisch Kampioenschap Cross Duatlon.
Met inmiddels meer dan 20 edities op de teller heeft dit evenement een ijzersterke reputatie opgebouwd als de allerzwaarste winterduatlon ter wereld.

Daar ging ik dus aan meedoen. Maar niet alleen. Ook een goede vriend — en lid van de stichting — stond aan de start. Ook hij had hier een jaar lang serieus voor getraind en naartoe geleefd.

De aanloop verliep eigenlijk probleemloos, tot 13 december. Tijdens het karten was ik nét iets te enthousiast, vloog uit de bocht en kwam hard terecht. De klap op mijn nek en ribben was fors. Lopen ging scheef, laat staan hardlopen. Fietsen lukte na een paar dagen gelukkig weer, maar met nog zeven dagen te gaan zat ik vol pijnstillers — eerst diclofenac, later paracetamol.

De dag voor de wedstrijd zette ik, zoals altijd, de benen nog even op spanning: veertig minuten fietsen met wat prikkels en twintig minuten hardlopen met twee keer één minuut tempo. Tijdens dat lopen wist ik genoeg. Dit zou morgen uit een ander vaatje getapt worden.

Zaterdagmiddag brachten we de kinderen naar opa en oma en reden mijn vrouw en ik met de camper naar Camping Houtum in Kasterlee. Stef en zijn gezelschap zaten daar in een chalet, dus nog even samen gezeten, wat gedronken en op tijd onder de wol.

Wedstrijddag

Om zes uur ging de wekker. Stap één: paracetamol. De hele dag zou ik tegen de maximale dosis aan zitten om het lopen enigszins recht te houden. Na een paar witte boterhammen met jam liet ik mijn ribbenkast intapen en vertrok richting de check-in. Alles verliep vertrouwd, zoals bij triatlons. Ik besloot de eerste vijftien kilometer in mijn fietsbroek te lopen om tijd te besparen bij de wissel.

Om 07:50 uur begon het openingsspektakel: vuurwerk, lasers en zelfs de Duivel himself. Die zou ik vandaag nog tegenkomen — maar verslaan ging ik hem. Om 08:00 uur precies klonk het startschot. De massastart was, zoals altijd, even chaos, maar al snel vond ik mijn ritme. Focus op oneindig, tempo gecontroleerd hoog en aandacht voor voeding. De dag was nog lang.

Na 1 uur en 5 minuten bereikte ik de eerste wissel. Met een tempo van 4:22/km had ik de eerste vijftien kilometer afgelegd — meer dan ik had durven hopen.

Een snelle wissel volgde en ik begon aan vijf mountainbikerondes van 25 kilometer. Het mooie daaraan: elke ronde zag ik dezelfde toeschouwers weer — mijn vrouw, familie en bekenden. Fietsen ging verrassend goed en met minder pijn dan het lopen, wat ruimte gaf om te genieten. Eten en drinken bleven cruciaal, met het oog op de dertig kilometer hardlopen die nog zouden volgen.

Na 4 uur en 51 minuten kwam ik terug in de wisselzone. De fiets weg, omkleden en klaar voor het laatste onderdeel. Voeding en drinken hoefde ik niet mee te nemen: dit deel liep ik onder begeleiding van een buddy — mijn vrouw.

De laatste 30 kilometer

Dertig kilometer hardlopen. De pijn is tijdelijk, de medaille voor altijd. Alles tussen de oren op scherp en de pijn parkeren waar dat kon. Bij start-finish sloot mijn vrouw aan met bidons en gels. Gezellig was ik niet; aanmoedigingen vroeg ik even achterwege te laten. Ik moest dit op mijn manier doen.

De kilometers tikten langzaam weg. Door mijn aangepaste loop kreeg ik ook nog een blaar onder mijn teen. Het voelde bijna als afleiding. Alles verdween uiteindelijk in dezelfde pijn-garage.

Na de eerste passage langs de finish ging het niet naar rechts, maar rechtdoor: nog twee rondes van vijftien kilometer. In mijn hoofd begon het aftellen. Ik brak het op in bekende trainingsstukken. Over een uur is het bijna voorbij. Dat gaf houvast.

Na 2 uur en 29 minuten hardlopen ging ik voor de laatste keer door de poorten van de Hel, het podium op. De laatste dertig kilometer had ik gelopen in 5:00/km. Gezien de staat van mijn lichaam had ik dat nooit verwacht. Het ging niet vanzelf — maar dat deed er niet meer toe.

De medaille om mijn nek, een high five van de organisatie en een glas cola. Wat een gevoel. Evenementen waar je vooraf ontzag voor hebt, leveren aan de finish de grootste trots op.

Deze ervaring nemen ze me nooit meer af. Het heeft lijden in een ander perspectief geplaatst — en laten zien wat er mogelijk is met een sterke kop, zelfs met een rammelende ribbenkast en nek.

---

Media: